عکس مونتاژ شده یوسف تیموری

چه بلایی سر یوسف تیموری آوردند با آن عکس مونتاژ شده که بنده خدا می گفت شکایت کردم

قدمت چارشنبه‌سوري چقدر است و آيا درست است كه چون در ايران باستان ايام هفته وجود نداشته و زرتشتيان هم اين رسم را برگزار نمي‌كنند، پس سنتي جديد است؟

پاسخ از دكتر غياث آبادي : اسناد نويافته ، نظريه نبودن روزهاي هفته در ايران باستان را با قاطعيت رد مي‌كند.

نخست اينكه شمار هفت‌گانه روزهاي هفته، در زمان‌هاي بسيار دور از اهله‌هاي هفت‌روزه ماه برگرفته شده و از آنجا كه گاهشماري مهي (قمري) ساده‌ترين و ابتدايي‌ترين شكل گاهشماري است و تشخيص اهله‌هاي ماه، آسان‌ترين و سريع‌ترين شيوه درك گذر زمان است؛ بي‌گمان جوامع بشري از گذشته‌هاي دور و بدون آموختن از يكديگر، به آن پي برده و از آن بهره گرفته‌اند.

دوم اينكه در شاهنامه فردوسي بيشتر از يكصد و بيست بار واژه هفته بكار رفته است. از آنجا كه شاهنامه فردوسي را ترجمان وفادار داستان‌ها و بازگويه‌هاي دوران باستان مي‌دانند، بعيد است كه استاد بدون اينكه چنين مفهومي در متون مبنا بكار رفته باشد، تا اين اندازه از آن بهره برگيرد.

سوم اينكه اينجانب در بررسي‌هاي تقويم آفتابي نقش‌رستم (كعبه زرتشت) به سازوكار تعبيه‌شده براي تشخيص چهار هفته شهريور ماه، پي برده كه جزئيات آن در كتاب آ«بناهاي تقويمي و نجومي ايرانآ» باز آمده است.

چهارم اينكه متون مانوي، كاربرد فراگير و گسترده روزهاي هفته را تأييد مي‌كنند. در نوشتارهاي مانوي يافت‌شده در آ«تورفانآ» و نيز در آ«موگ‌تاگآ» از روزهاي يكشنبه و دوشنبه با نام‌هاي آ«مهر روز/ خور روزآ» و آ«ماه ‌روزآ» ياد شده و اين دو، روزهاي روزه‌داري مانويان دانسته شده است. البته در متون مانوي، همراه با روزهاي هفته، از نام‌هاي سي‌گانه براي روزهاي ماه نيز استفاده مي‌شده است و همچنين مي‌دانيم كه روز دوشنبه، روز مقدس و تعطيل مانويان بوده است.

پنجم اينكه متون و منابع كهن چيني نيز كاربرد هفته در ايران باستان و حتي نام روزهاي آن را گزارش كرده‌اند. در يك متن نجومي كهن بودايي كه در سال 759 ميلادي از سانسكريت به چيني ترجمه شده و آ«يانگ چينگ فنگآ» در سال 764 ميلادي حاشيه‌اي بر آن بازنوشته است؛ از نام روزهاي هفته در زبان چيني و معادل آنها با روزهاي هفته در فارسي ميانه و سغدي ياد كرده است. در اين متن، نام ايراني روزهاي هفته كه از يكشنبه آغاز مي‌شوند، بدينگونه بازگو شده است: يوشمبت (روز تعطيل)، دوشمبت، سه‌شمبت، چرشمبت، پنج‌شمبت، شش‌شمبت، شمبت. در همان متن، معادل سغدي (در ورارودان/ آسياي ميانه) اين نام‌ها بدينگونه با مبدأ يكشنبه باز آمده است: مهر روز (خورشيد روز)، ماه ‌روز، بهرام روز، تير روز، اورمزد روز، ناهيد روز و جيان روز (كيوان روز). همانگونه كه ديده مي‌شود اين نام‌ها از نام هفت اختر سيار آسمان، يعني خورشيد و ماه و پنج ستاره روان (سياره) شناخته‌شده آن زمان برگرفته شده است.

به اين ترتيب دانسته مي‌آيد كه روزهاي هفته، همراه با نام‌هايي ويژه، در گاهشماري‌هاي ايران باستان كاربرد داشته و حتي تعطيلي روز يكشنبه در تقويم ميلادي از روز تعطيل ايراني برگرفته شده است. مي‌دانيم كه نام روز يكشنبه در هر دوي آنها به يك معنا است و در زبان انگليسي دقيقاً به معناي آ«خورشيد روزآ» است. اما در دوره ساساني و همراه با ديگر تحريف‌هاي بي‌شمار آنان از آيين و فرهنگ ايران باستان، روزهاي هفته‌ را نيز از گاهشماري خود حذف مي‌كنند و تنها نام روزهاي ماه را بكار مي‌گيرند. البته نام‌هاي سي‌گانه روزهاي ماه، در همه تقويم‌هاي ايراني بكار مي‌رفته و خاص تقويم ساساني نبوده است.

اما در باره بخش بعدي پرسش مي‌توان گفت كه هر چند اسناد كافي از ديرينگي چارشنبه ‌سوري در دست نيست، اما اشاره‌هايي كوتاه كه در تاريخ بخاراي نرشخي و نيز در داستان نبرد بهرام چوبينه با پسر ساوه‌شاه در شاهنامه فردوسي باز آمده است و استاد حتي از واژه چارشنبه نيز بهره ‌برده است، نشاندهنده ديرينگي بسيار آن است. اما بدليل كمبود منابع نمي‌توان قدمت قطعي آنرا مشخص كرد.

برگزار نشدن چارشنبه‌سوري توسط زرتشتيان نيز دليل تازگي آن نمي‌تواند بود. چرا كه همه اقوام و اديان ايراني بخشي از فرهنگ باستاني را پاس داشته‌اند و بخشي ديگر را فراموش كرده‌اند. خوشبختانه بتازگي بسياري از هم‌ميهنان زرتشتي نيز به برگزاري اين آيين كهن روي آورده‌اند.

بعضي محققان چارشنبه ‌سوري را شكل عوض‌شده جشن سده يا آتش نوروزي مي‌دانند. آيا اين درست است يا دليل ديگري دارد؟

پاسخ از دكتر غياث آبادي : بررسي آداب و آيين‌هاي مردمي، روشنگر اين پرسش است. همه سنت‌ها، ترانه‌ها، باورها و مراسمي كه مردمان نواحي گوناگون در اين شب انجام مي‌دهند، با وجود تفاوت‌هايي كه با يكديگر دارند، در يك ويژگي با هم همسانند: آ«راندن ناپاكي‌ها و بدي‌هاآ». ترانه‌ها و باورهايي كه به بلاگرداني، راندن چشم شور، گره‌گشايي، آجيل مشكل‌گشا، بخت‌گشايي دختران و امثال اين مي‌پردازند؛ و همچنين سوزاندن شاخه‌هاي خشكيده و علف‌هاي هرز باغ‌ها و مزارع در نواحي روستايي، همگي نشان از پيوند اين آيين با خانه‌تكاني، زدودن ناپاكي‌ها و آمادگي براي زايش دوباره گيتي است. در برخي نواحي اروپايي همچون روماني و بلغارستان نيز در نزديك‌هاي بهار مراسمي در سوزاندن اشياي غيرلازم برگزار مي‌شود. چارشنبه‌سوري ارتباطي با سده و آتش نوروزي ندارد و هر كدام آنها، جشن و مناسبت خاص خود را دارند. در بسياري از نواحي ايران، هر سه جشنِ آتش نام‌برده‌شده برگزار مي‌شود كه نشانه مناسبت‌هاي گوناگون آنها است.

چرا ايرانيان چهارشنبه را نحس مي‌دانستند؟

پاسخ از دكتر غياث آبادي :ايرانيان نه تنها چارشنبه، كه هيچ روز و شبي را به خودي خود نحس و بد يوم نمي‌دانستند و هنوز هم نمي‌دانند. در باورهاي ايراني هر روز سال به يكي از ايزدان منتسب است و گرامي داشته مي‌شده است. به ويژه روزهاي پاياني سال كه زمان بازگشت روان و فروهر درگذشتگان بشمار مي‌آمده و آيين‌هايي بسيار زيبا و باشكوه در استقبال نمادين آنان برگزار مي‌كرده‌اند. باورهايي اينچنين، به فرهنگ‌هاي وارداتي ديگر وابسته است.

ارتباط مراسم چهارشنبه سوري با آب در چيست و چرا دختران مي‌بايست آب چشمه را بياورند؟

پاسخ از دكتر غياث آبادي :از يكسو مي‌توان گفت كه در بسياري از جشن‌هاي ايراني، آب و آتش در كنار يكديگر و مكمل هم هستند. اما از سوي ديگر، از آنجا كه چارشنبه‌سوري با پاكيزگي پايان سال در پيوند است، حضور آب جنبه كاربردي هم دارد. شكستن كوزه‌هاي آب علاوه بر نماد سال پرباران و حاصلخيز، كاركردي بهداشتي نيز دارد. مي‌دانيم كه جنس سفال كوزه آب با سفال‌هاي ديگر متفاوت است. سفالگران، كوزه آب را بگونه‌اي متخلخل برمي‌ساخته‌اند كه موجب نفوذ اندكي آب به رويه بيروني، و تبخير آن موجب خنكي آب درون كوزه شود. روزنه‌هاي كوزه در گذر سال انباشته از ذراتي مي‌شده است كه آنرا براي سلامتي مفيد نمي‌دانسته‌اند، در نتيجه آنرا مي‌شكسته و از كوزه تازه ديگري بهره مي‌برده‌اند. اما در باره آوردن آب بدست دختران بايد گفت كه اين منحصر به چارشنبه‌سوري نبوده و عموماً بر اين باور بوده‌اند كه مظهر چشمه، خاستگاه آناهيد است و تنها دختران اجازه نزديك شدن به آن را دارند. اين باور هنوز هم در بسياري از روستاي ايران روايي دارد.

چرا چارشنبه‌سوري در سه‌شنبه برگزار مي‌شود و آيا چهارشنبه درست است يا چارشنبه؟

پاسخ از دكتر غياث آبادي : مبدأ شبانروز يك قرارداد است. در زمان‌ها و نواحي گوناگون، گاه نيمه شب، گاه هنگام برآمدن خورشيد، گاه هنگام نيمروز و گاه هنگام فروشدن خورشيد را مبدأ و آغاز شبانروز مي‌گرفته‌اند. اينگونه رسوم هنوز هم در برخي نقاط ايران متداول است و براي نمونه در تاجيكستان و آسياي ميانه همواره آغاز سال نو را از هنگام غروب خورشيد در آخرين روز سال بر‌مي‌شمارند و جشن مي‌آرايند. برگزاري چارشنبه‌سوري در سه‌شنبه شب به روزگاري مربوط مي‌شود كه هنگام فروشدن خورشيد، آغاز شبانروز و آغاز چارشنبه دانسته مي‌شده است. امروزه نيز اين باور همچنان پايدار مانده است و مثلاً وقتي از آ«شب جمعهآ» سخن مي‌رانند، در واقع آ«پنجشنبه شبآ» را در نظر دارند. اما در باره پرسش ديگر مي‌توان گفت كه امروز هر دو گونه اين واژگان در متون ادبيات فارسي بكار رفته و هيچكدام اشتباه نيستند. در شاهنامه فردوسي و بسياري از متون منظوم به شكل چارشنبه بكار رفته و در تداول عموم نيز همينگونه بر زبان مي‌آيد. البته اين جشن با نام‌هاي ديگري نيز تداول دارد.

آيا پريدن از روي آتش عمل توهين‌آميز به آتش نيست؟

پاسخ از دكتر غياث آبادي : آداب و رسوم مردمان، گوناگون است و ممكن است هر باوري از ديد ديگران عملي نادرست دانسته شود. در نتيجه هنگامي مي‌توان كاري را توهين‌آميز خواند كه مجري آن آهنگ توهين داشته باشد. هم‌ميهنان ما هيچكدام از اينكار، چنين قصدي را ندارند و پريدن از روي آتش، بگونه‌اي نمادين براي زدودن و سوزاندن بدي‌هاي هر شخص انجام مي‌شود و مردمان خواسته‌اند تا با اينكار، آتش به آنان پاكي و تازگي هديه كند. اما آنچه به گمان من نادرست‌تر است، كارهاي ناهنجاري است كه امروزه متداول شده و عملاً چارشنبه‌سوري را به شب تباهي و آلودگي شهرها كشانده است. آييني كه نياكان ما براي پاكيزگي زيست‌بوم خود انجام مي‌داده‌اند، ما همان كار را براي تباهي و آلودگي آن انجام مي‌دهيم. بويژه كه اخيراً كساني كوشش كرده‌اند تا با توزيع مواد منفجره و ترغيب غيرمستقيم كودكان و نوجوانان به استفاده فراگير از آن، آسيبي جدي به اين جشن كهن و شادي‌بخش ايراني وارد كنند. از سوي ديگر مي‌دانيم كه در راديو و تلويزيون ايران، نام چارشنبه‌سوري، يك نام شرم‌آور و اسباب خجالت دانسته مي‌شود و هرگز از آن استفاده نمي‌كنند در حاليكه خرافي‌ترين و ناهنجارترين آداب ديگر و مبتذل‌ترين برنامه‌ها را به فراواني تبليغ مي‌كنند و انديشه پاك كودكان ميهن را به تباهي مي‌كشند.

 ‌‌
آيا چارشنبه‌سوري در مناطق ديگر ايراني‌تبار هم برگزار مي‌شود؟

پاسخ از دكتر غياث آبادي : از سوي باختر، در بخشي از كردستان كه در بيرون از ايران امروزي واقع است؛ و در سوي خاور، در استان سين‌كيانگ چين و سرزمين‌هاي ايراني‌تبارِ ياركند، تاشقورغان و كاشغر با تفاوت‌هايي برگزار مي شود. در تاشقورغان اين جشن در سومين روز سال نو برگزار مي‌شود و ضمن آتش‌افروزي و پريدن از آن، بر بالاي با‌م‌ها نيز به تعداد نفرات خانه، جام آتشي برمي‌افروزند. در سرزمين‌هاي اَران و قفقاز، بمانند استان‌هاي آذربايجان، در هر چهار چارشنبه اسفندماه اين مراسم را تكرار مي‌كنند. اما در آسياي ميانه، تاجيكستان، تركمنستان و ازبكستان، اين آيين كاملاً فراموش شده است و برگزار نمي‌شود. اما در بخش‌هايي از قرغيزستان با تفاوت‌هايي همچنان پايدار مانده است. اين مراسم در قرغيزستان در غروب نوروز برگزار ‌شده و تنها شاخه‌هاي خشك درختي به نام آ«آرچاآ» سوزانده مي‌شود.

در پايان به اين نكته هم اشاره كنم كه آيين‌هاي چهارشنبه سوري منحصر به آتش‌افروزي نيست؛ بلكه مراسم پيوسته ديگري همچون غذاهاي دسته‌جمعي، سرودهاي ويژه، قاشق‌زني، فال‌گوش، بازي‌هاي گروهي و نمايش‌هاي سنتي (از جمله مراسم هايي كه در جشن گروه هم برگزار ميشه) هم دارد كه امروزه بجاي آن به سوزاندن لاستيك و انفجارهاي مهيب و تباهي گذرهاي شهر مي‌پردازند. شيوه امروزي اين جشن در شهرهاي بزرگ هيچ ارتباطي با چارشنبه‌سوري نداشته و تنها نام آنرا بر خود دارد

چارشنبه سوري در دو متن کهن

 

در هيچ يک از متون باقيمانده پيش از اسلام اشاره‌اي به جشن چهارشنبه سوري نشده است. در اوستا، کتيبه‌هاي عيلامي، هخامنشي، اشکاني و ساساني و نيز در متون پهلوي و حتي در روايت‌هاي مورخان يوناني در باره ايران نيز در باره جشن چارشنبه‌سوري سخني گفته نشده است.متون دوران پس از اسلام نيز در اين باره تقريباّ ساکت بوده‌اند، حتي در آثار محقق دقيقي همچون ابوريحان بيروني نيز درباره آن توضيحي داده نشده است. اما برخي اشاره‌ها در تعدادي از متون کهن، نشان‌دهنده اين است که گويا چارشنبه‌سوري نه تنها برگزار مي‌شده، بلکه از آن به عنوان آ«عادت قديمآ» نام برده مي‌شده است.

نخستين و کهن‌ترين کتابي که در آن به چنين آتش‌افروزي اشاره شده است، کتاب آ«تاريخ بخاراآ» نوشته ابوبکر محمد بن جعفر نَـرشَـخي (358- 286 ق) است. در اين کتاب که به نام آ«مزارات بخاراآ» نيز شناخته مي‌شود، واقعه‌اي به شرح زير از ميانه سده چهارم و زمان آ«منصور بن نوح سامانيآ» نقل شده است:

" . . . و چون امير منصور بن نوح به مُلک بنشست، اندر ماه شوال سال سيصد و پنجاه، به جوي موليان، فرمود تا آن سراي را ديگر بار عمارت کردند و هر چه هلاک و ضايع شده بود بهتر از آن به حاصل کردند. آنگاه امير به سراي بنشست و هنوز سال تمام نشده بود که چون آ«شبِ سوريآ» چنانکه آ«عادت قديمآ» است، آتشي عظيم افروختند. پاره‌اي از آن بجست و سقف سراي در گرفت و ديگر باره جمله سراي بسوخت." (ابوبکر محمد بن جعفر نرشخي، تاريخ (مزارات) بخارا، ترجمه ابونصر قبادي، به کوشش تقي مدرس رضوي، بنياد فرهنگ ايران، 1351، ص 37). تأکيدها از اين نگارنده است.)

در اين روايت هر چند به صراحت به زمان برگزاري جشن اشاره نشده است، اما عبارت آ«هنوز سال تمام نشده بودآ» و نيز آ«شب سوريآ» گويا اشاره به مراسم چارشنبه‌سوري دارد که شايد در آن زمان، انجام مراسم در شب چارشنبه، تثبيت نشده بوده است.
 

دومين متن کهن که اشاره‌اي هر چند غير مستقيم به جشن چارشنبه‌سوري دارد، شاهنامه فردوسي است. در داستان بهرام چوبينه با آ«پَـرمودهآ» پسر ساوه‌شاه آمده است که هنگامي که هر دو سپاه آماده رزم بودند، ستاره‌بيني بهرام را پند مي‌دهد که:

 

ستاره‌شمر گفت بهرام را

که در آ«چارشنبهآ» مزن کام را

اگر زين بپيچي گزند آيدت

همه کار ناسودمند آيدت

يکي باغ بُـد در ميان سپاه

از اين روي و زان روي بُـد رزم‌گاه

بشد آ«چارشنبهآ» هم از بامداد

بدان باغ که امروز باشيم شاد

ببردند پر مايه گستردني

مي و رود و رامشگر و خوردني

. . .

ز جيحون همي آتش افروختند

زمين و هوا را همي سوختند

(شاهنامه فردوسي، تصحيح رستم علي‌يف، انستيتوي خاورشناسي آکادمي علوم اتحاد شوروي، جلد هشتم، مسکو، 1970، ص 377 تا 379؛ بيت آخر به نقل از نسخه دستنويس موزه بريتانيا. نسخه منتشر شده از تصحيح‌ استاد جلال خالقي مطلق هنوز به اين بخش‌ نرسيده است).

در باره اين سروده‌هاي شاهنامه ذکر چند نکته ضروري است. نخست اينکه بر مبناي واژه‌نامه فريتس وُلف، در سراسر شاهنامه به جز يکشنبه و چارشنبه، روز ديگري از هفته نام برده نشده است و تنها باري که از چارشنبه ياد شده، در همين داستان و همين جشني است که در زمان بهرام چوبين انجام شده و اين کهن‌ترين يادکرد جشن چارشنبه در متون است. هر چند که زمان سرايش شاهنامه چند دهه پس از تاريخ بخارا بوده است، اما موضوع داستان به صدها سال پيش از آن باز مي‌گردد.

دوم اينکه آوردن نام چارشنبه در داستان بهرام چوبين خود دليل ديگري است که روزهاي هفته در ايران باستان وجود داشته است. و سوم اينکه برخلاف اعتقاد عربان که روز چارشنبه را نحس و بديُمن مي‌پنداشتند و اين اعتقاد در آثار جاحظ و حتي منوچهري دامغاني نيز راه يافته است، اما ايرانيان نه تنها اين روز، بلکه هيچ روز و زمان ديگري را نحس نمي‌پنداشتند و بخصوص چارشنبه را گاهِ کام و جشن دانسته‌اند.

اين يادداشت براي پژوهش خانم فرشته رفيع‌زاده در باره چارشنبه‌سوري نوشته شده و پيش از اين در کتاب ايشان منتشر شده است. براي آگاهي بيشتر بنگريد به:

فرشته رفيع‌زاده، چارشنبه‌سوري - پژوهش مردم‌شناسي در زمينه‌ جشن‌هاي آتش در سرزمين‌هاي ايراني، 1382

آرزومند آرزوهاتون

فرهاد رادمنش

 آقا یک نفر به شورای نگهبان خبر بدهد که انتخابات 13 روز دیگر برگزار می شود. من فکر می ‏کنم وزارت کشور تاریخ برگزاری انتخابات را به شورای نگهبان اعلام نکرده. تازه قرار است ‏اسامی نهایی کسانی که باید 13 روز دیگر انتخاب شوند، 3 روز دیگر اعلام شود. البته ‏اصولگرایان که فعلا دارند می زنند توی سر خودشان و هنوز لیست واحد ندارند، اما این اصلاح ‏طلبان هم دو تا و نصفی هستند، با این وجود تحمل چهار تا آدمی که مثل خودشان نیستند را ندارند. ‏دکتر رضا خاتمی گفته است که « کروبی اصلاح طلب نیست.» یادم افتاد به انتخابات مجلس ششم ‏که این همه زور زدیم که اثبات کنیم که هاشمی و کارگزاران اصلاح طلب نیستند، حالا باید ‏دستمال آبی برداریم و پر از گلابی برداریم و هیچی به هیچی. اصلا انگار از عقل خبری نیست. ‏به جای اینکه مجلس هشتم را بگیرند، دارند زور می زنند اثبات کنند که مجلس ششم چقدر کارهای ‏خوبی کردند. بابا! مجلس ششم مرد، بروید دو تا صندلی مجلس هشتم را بگیرید که فردا دوباره با ‏سرلخت وسط خیابان نمانید. ‏

دولت را تضعیف نکنید
آخر این هم شد حرف؟ اصلا ممکن است یک موجود زنده که هم رجل است، هم سیاسی است، هم ‏می خواهد نماینده مردم بشود، درباره سیاست و اقتصاد و فرهنگ و زندگی مردم و اوضاع ‏خاورمیانه حرف بزند، اما دولت را تضعیف نکند؟ مگر ممکن است کسی به ایران فکر کند و ‏دولت تضعیف نشود؟ رئیس جمهور خودش دهانش را باز می کند، دولت تضعیف می شود، ‏چطور ممکن است یک موجود زنده در ایران حرف بزند و دولت تضعیف نشود؟ آقای جنتی هنوز ‏اسامی داوطلبان مجلس را تائید نکرده، آنها را تهدید کرد که « نامزدها در تبلیغات شان به هیچ ‏وجه دولت را تضعیف نکنند.» البته دولت هم خودش هوای خودش را دارد. تا به حال 234 بار ‏پیشنهاد کردم، این هم 244 مین بار، عزیزان! لطفا خودتان از خودتان تعریف نکنید، یک موجود ‏درخشانی، یک حضرت مولانایی، یک مجتهد زاده ای پیدا کنید و به او پول بدهید که تعریف تان ‏را بکند. محمود احمدی نژاد، پس از اینکه درآمد دولت به سه برابر و قدرت خرید مردم به یک ‏سوم رسید، و برای اولین بار در تاریخ ایران صدها نفر به علت قطع برق و گاز و سرما مردند، ‏اعلام کرد: « ایران قدرت اول جهان است.» تره هم به تخمش رفت و حسنی هم به پدرش تشریف ‏برد و مشاور مطبوعاتی رئیس جمهورهم گفت: « ایران به لحاظ فکری، تمدنی و رهبری قدرت ‏برتر جهان است.» پیش بینی می شود از فردا این جمله توسط وزرا، وکلای طرفدار دولت، سفرا ‏و انواع موجودات عادل و باهنر تکرار شود.‏

شرایط ظهور احمدی نژاد
احمدی نژاد گفت « به باور من کاروان جهان به منزل های آخر خود نزدیک می شود.» طبیعی ‏است که وقتی همه پیش بینی های قبلی احمدی نژاد تا کنون درست از کار درآمده، این یکی را هم ‏باید قبول کنیم که درست است، به همین دلیل ما هم می پذیریم که کاروان جهان به منزل های آخر ‏خود نزدیک می شود. نشانه های ظهور امام زمان بشرح زیر است

اول: وزارت علوم و آموزش عالی: یکی از نشانه های ظهور این است که « علم از میان برداشته ‏می شود» در حال حاضر وزارت علوم با تمام قوا در حال از بین بردن علم هستند و اگر با همین ‏روش پیش بروند آخرین موانع ظهور هم تا چند ماه دیگر از بین می رود.‏
دوم: « منکر ظاهر می شود و فساد فراوان می گردد.» وقتی در پایتخت ام القرای اسلام، نیروی ‏انتظامی 1.5 میلیون نفر زن را به عنوان فاسد نهی از منکر کرده است، طبیعی است که در بقیه ‏دنیا هم احتمالا اکثر زنان فاسد هستند و چون زنان به تنهایی نمی توانند فاسد باشند، حتما بقیه ‏مردان هم فاسد هستند.‏
سوم: « جهل و نادانی ظاهر می شود» و « مردمان کم عقل را بر کارها گمارند.» در این مورد ‏لازم نیست دلایل زیادی بیاوریم، همین که عکس اعضای هیات دولت خودمان را با دقت نگاه کنیم ‏و زندگینامه و سوابق و تحصیلات آنها را مطالعه کنیم، دلایل کافی برای ظهور آقا را پیدا می ‏کنیم.‏
چهارم: « دروغ گفتن را حلال می شمارند» مثلا در زمان ظهور امام زمان حاکمانی سرکار می ‏آیند که آمارهای دروغ می دهند، جلوی دوربین دروغ می گویند، جلوی دوربین می گویند که در ‏هاله نور بودم و شش ماه بعد می گویند من چنین چیزی نگفتم، وقتی به خارج از کشورشان می ‏روند در مورد داخل کشور به خارجی ها دروغ می گویند و وقتی داخل می آیند در مورد خارج از ‏کشور دروغ می گویند. اصولا نگاه کنید به مصاحبه های رئیس جمهور و سخنگوی دولت.‏
پنجم: « فقها و هدایت کنندگان واقعی کم می شوند» مثلا در زمان ظهور طوری می شود که از ‏هر صد نفر روحانی و عالم دینی که بیست سال قبل به عنوان هدایت کنندگان مردم شمرده می ‏شدند، هشتاد نفرشان رد صلاحیت می شوند و نه تنها صلاحیت هدایت امت و همراهی با امام ‏زمان را ندارند، بلکه صلاحیت شرکت در انتخابات را هم ندارند.‏
ششم: « قتل و کشتار زیاد می شود» مثلا کار به جایی می رسد که هفته ای یک بار تعدادی را ‏دستگیر می کنند و جلوی چشم مردم اعدام می کنند و سعی می کنند که خبرش را هم پخش کنند که ‏امام زمان هرچه زودتر تشریف بیاورند.‏
هفتم: « جهان پر از ظلم و جور می شود.» مثلا مردم را در خیابان کتک می زنند، اگر زنی از ‏خودش دفاع کند، پلیس رسما اعلام می کند که مجرم است، پلیس اینقدر فاسد می شود که زنان را ‏وقتی به زندان می برند به آنها تجاوز می کنند و بعد می گویند خودکشی کرده اند، اگر کسی از ‏زندانی مظلوم دفاع کند، جلوی حرف زدنش را می گیرند. زنان و معلمین بچه ها را وسط خیابان ‏کتک می زنند، کف پای کارگری که پیغمبر دستش را بوسیده است شلاق می زنند. واقعا این ‏خارجی ها خیلی در زمان ظهور ظلم می کنند.‏
هشتم: « دین را به دنیا بفروشند» مثلا طوری می شود که دولت از پول نفت به مساجد پول می ‏دهد و علمای اسلام از سازمان تبلیغات اسلامی پول می گیرند، عده ای از علما هم از طریق ‏تجارت شکر و موز و جوراب از اسلام دفاع می کنند. برای علمای سایر بلاد هم پول نفت را می ‏دهند، و بعضی علما هم که اعتراض می کنند، البته در کشورهای خارج کار به جایی می رسد که ‏آنها را سالها در خانه شان زندانی می کنند. ‏
البته نشانه های دیگری هم هست که به نظرم لازم نیست، چون ممکن است اگر همه آن نشانه ها ‏را بگوییم امام زمان همین حالا ظهور کنند و فرصت تمام شدن این مقاله را هم پیدا نکنم. ‏
‏ ‏
تراژدی دموکراسی در ایران
دادگاه کتاب عماد الدین باقی به نام « تراژدی دموکراسی در ایران» تشکیل شد. در این دادگاه ‏قاضی ناشر را به خاطر اینکه عده ای کتابش را در بازار آزاد بصورت تقلبی چاپ کرده بودند، ‏محاکمه کرد. همین قاضی نویسنده را بخاطر اینکه علیه پخش کننده کتابش شکایت نکرده است ‏محکوم کرد و مدیر وقت وزارت ارشاد را که در زمان وزیر رسمی و رئیس جمهور رسمی ‏کشور اجازه چاپ کتاب را داده بود، به دلیل اینکه به کتاب بدون خواندن آن مجوز داده است، ‏محاکمه کرد. برای اینکه بفهمیم انتشار همین کتاب خودش « تراژدی دموکراسی در ایران» است، ‏همین دادگاه کافی است. چرا که
‏1) کتاب درباره قربانیان قتلهای زنجیره ای در ایران است. این مقتولین علاوه بر اینکه به قتل ‏رسیدند، در حال حاضر کسی حق ندارد درباره آنها حرف بزند.‏
‏2) وکلای افرادی که مقتول شدند، به دلیل دفاع از خانواده های مقتولین سالها به زندان رفتند.‏
‏3) کسانی که از مقتولین در مطبوعات دفاع کردند، سالها به همین دلیل زندانی شدند.‏
‏4) نشریاتی که از مقتولین دفاع کردند، توقیف شد.‏
‏5) قاتلین از صحنه روزگار محو، یکی از آنها خودکشی کرد، بقیه بی آبرو شدند و زن یکی از ‏عوامل قتل ها به عنوان جاسوسه معرفی شد.‏
‏6) بازجویان قاتلین دستگیر و زندانی و بازداشت شدند و پس از مدتی آزاد شدند.‏
‏7) فرزندان مقتولین و طرفداران شان و وکلای آنها از کشور آواره شدند.‏
‏8) کسانی که دستور قتل ها را داده بودند، در حال حاضر مدیران سیاسی اصلی کشور هستند و ‏صلاحیت طرفداران مقتولین را رد می کنند.‏
به نظر شما همین موارد گفته شده نشان نمی دهد که « تراژدی دموکراسی در ایران» تا چه حد ‏موضوع مهمی است؟