خوب میدانم بی تو غریبم 

  روزها چه بی خبر می گذرند

   گویی به من به تو و به خاطره هایمان اعتنایی نمی کنند!

 بدون تو از خزان می نویسم

  وتوی گلدانهای دلم

 آرزوهای همیشه کال را می نشانم

 خوب می دانم بدون تو کسی حال دفترم را جویا نمی شود

 و از میان دریای نگاهم رد نمی شود

خوب می دانم کسی مثل تو به قاصدکهای خیالم سلام نمی کند

 کاش می توانستم قشنگ ترین تک بیتی ها را برایت بنویسم

 کاش می توانستم لحظه های شاعرانه ام را برایت قاب کنم

 من به اندازه بی کرانگی آسمانها به مهربانیت معتعقدم

نگاه كن من چه بي پروا، چه بي پروا
به مرز قصه هاي كهنه مي تازم
نگاه كن با چه سرسختي تو اين سرما
براي عشق يه فصل تازه مي سازم

يه فصل پاك، يه فصل امن و بي وحشت
براي تو كه يك گلبرگ زودرنجي
يه فصل گرم و راحت زير پوست من
براي تو كه باارزش ترين گنجي

نگاه كن من به عشق تو چه ليلا وار
تن يخ بسته ي پروازو مي بوسم
بيا گرم كن منو با سرخي رگ هات
من اون رگ هاي پر آوازو مي بوسم

تو رو مي بوسم اي پاكيزه ي عريان
تو روپاكيزه مثل مخمل قرآن
طلوع كن من حرارت از تو مي گيرم
ظهور كن من شهامت از تو مي گيرم

بيا ، هيچ كس مثل من و تو عاشق نيست
مثل ما عاشق و همسايه و همدم
بيا ، از شيشه ي سخت و بلند عشق
مثل ارابه ي نور رد بشيم با هم

نگاه كن ، من چه شبنم وار، چه شبنم وار
به استقبال دستاي خزون مي رم
هراسم نيست از اين سرماي ويران گر
براي تو ، من عاشقانه مي ميرم

من از خدا خواستم،

 نغمه هاي عشق مرا به گوشت
 برساند تا   لبخند مرا
 هرگز فراموش نكني و
 ببيني كه سايه ام به
 دنبالت است تا هرگز
  نپنداري تنهايي.
  ولي اكنون تو رفته اي ،
 من هم خواهم رفت

پشت هیچستانم.

پشت هچستان جایی است.

پشت هیچستان رگهای هوا پر قاصدهایی است

که خبر می آرند ٬از گل وا شده ی دورترین بوته خاک.

پشت هیچستان ٬چتر خواهش باز است

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود٬

زنگ باران به صدا می آید.

 آدم اینجا تنهاست

ودر این تنهایی٬سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست.

به سراغ من اگر میآیید

نرم و آهسته بیایید٬مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من.

وقتي خورشيد غروب كرد.......


ستاره به گل آفتاب گردون چشمك زد،


اما گل آفتاب گردون سرشو برگردوند

و گفت 

من به خورشيد وفادارم........!!!!!

علاقه و محبت شديدي كه در گذشته به تو ابراز مي كردم

دروغ بود افسانه بود و در حقيقت نفرت من نسبت به تو

روز به روز شديدتر مي شد و هرچه بيشتر تو را مي شناسم

به دورويي تو بيشتر پي مي برم و

اين احساس در قلبم جاي مي گيرد كه بالاخره بايد

از هم جدا شويم و ديگر به هيچ وجه حاضر نيستم

روزي شريك زندگي تو باشم و اگر چه عمر دوستي ما كوتاه بود ولي من

در همين مدت كوتاه توانستم به طبيعت فرومايه و هوسهاي زشت تو پي ببرم و

اين را دانستم

اين لجاجت و تندخويي تو را بدبخت خواهد كرد

اگر دوستي ما از سر بگيرد تمام عمر

را با پشيماني خواهم گريست و حالا ديگر جدا از هم

خوشبخت خواهيم بود ,و حالا لازم است كه بگويم

اين موضوع را هيچ وقت فراموش مكن و مطمئن باش

اگراين نامه را سرسري نمي نويسم و چقدر ناراحت كننده است كه 

باز بخواهم در صدد دوستي تو باشم . بنابراين از تو مي خواهم

جواب نامه مرا ندهي چون نامه هاي تو سراسر

دروغ و تظاهربه

محبت بود و تصميم گرفته ام براي هميشه

تو را فراموش كنم چون به هيچ وجه نمي توانم

خودم را راضي كنم و دوستت داشته باشم .

شب هنگام با یاد تو به خواب می روم .

صدای تو همچون لالایی شبانه در گوش من است ..

صورت زیبایت همیشه تابلوی چشمانم بوده .

موهایت همیشه آرامش دهنده قلبم است .....

دستان لطیف تو گرما بخش زندگی ام است .

قدم های استوارت توان زندگی ام است ..

لبهایت گوشه ای از دهکده تنهایی ام است .

خنده هایت زیباترین جایگاه عشق واقعی است

سهراب سپهری

ابری نیست
بادی نیست
می نشینم لب حوض
گردش ماهی ها روشنی من گل آب
پاكی خوشه زیست
مادرم ریحان می چیند
نان و ریحان و پنیر آسمانی بی ابر اطلسی هایی تر
رستگاری نزدیك لای گلهای حیاط
نور در كاسه مس چه نوازش ها می ریزد
نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین می آرد
پشت لبخندی پنهان هر چیز
روزنی دارد دیوار زمان كه از آن چهره من پیداست
چیزهایی هست كه نمی دانم
می دانم سبزه ای را بكنم خواهم مرد
می روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم
راه می بینم در ظلمت من پر از فانوسم
من پر از نورم و شن
و پر از دار و درخت
پرم از راه از پل از رود از موج
پرم از سایه برگی در آب
چه درونم تنهاست...

 علی شریعتی

خدایا کفر نمی گویم

پریشانم

چه می خواهی تو از جانم؟

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا تو مسئولی

خداوندا تو میدانی

که انسان بودن و ماندن دراین دنیا چه دشوار است

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است

 واز احساس سرشار است

    حميد مصدق

دل وحشت زده در سينه ي من مي لرزيد
دست من ضربه به ديواره ي زندان کوبيد
آي همسايه ي زنداني من
ضربه ي دست مرا پاسخ گوي
ضربه ي دست مرا پاسخ نيست
تا به کي بايد تنها تنها وندراين زندان زيست
ضربه هرچند به ديوار فرو کوبيدم
پاسخي نشنيدم
سالها رفت که من
کرده ام با غم تنهايي خو
ديگر از پاسخ خود نوميدم
راستي هان ! چه صدايي آمد
ضربه اي کوفت به ديواره ي زندان دستي
ضربه مي کوبد همسايه ي زنداني من
پاسخي مي جويد
ديده را مي بندم
دردل از وحشت تنهايي او مي خندم

 محمد علی بهمنی

من زنده بودم اما انگار مرده بودم
از بس که روزها را با شب شمرده بودم
یک عمر دور و تنها تنها بجرم این که
او سرسپرده می خواست ‚ من دل سپرده بودم
یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم
از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم
در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد
 گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم
وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد
کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم...

معبد آناهيتا بزرگترين بناي سنگي ايران است و شيوه ي ساخت معماري آن شامل رواق هاي سرپوشيده طويل در چهار سوي صحن وسيع مستطيل شكل ، تعداد زيادي ستون هاي تناور و كم ارتفاع در دو سوي رواق ها فضاي كوچك مستطيل شكل در شرق صحن بزرگ ، در ميان بنا هاي تاريخي و يادماني كشور منحصر به فرد است.

بقاياي اين معبد عظيم با مساحتي قريب به 46 هزار متر مربع بر فراز صخره اي كم ارتفاع از نوع شيست ( سنگ سيليس از انواع سنگ هاي آتشفشاني ) در شهر كنگاور و در استان كرمانشاه قرار دارد.محور اصلي ارتباطي همدان و كرمانشاه از ضلع غربي محوطه ي وسيع معبد مي گذرد و دشت زيباي كنگاور زير پاي آن گسترده است.

معبد آناهيتا نيز همچون ديگر بنا هاي كه بر بلندي ساخته شده است ، شيوه ي صفه سازي در دوران كهن در فلات ايران متداول بودته و در دوره هاي بعد نيز بنا هاي مهم پرستشگاهي و برخي بنا هاي حكومتي روي صفه بنا شده اند.

روز ارديبهشت از ماه ارديبهشت گاهنامه کهن 3746  ايرانی

 در سالنامه کهن ايرانی اين روز به جشن ارديبهشتگان ناميده ميشود.